Kyla Gillespie was tienerjaren op zoek naar een verklaring voor haar ongemak met zichzelf, en vond die bij een genderkliniek. Ze veranderde haar voornaamwoorden, startte testosteron en onderging meerdere operaties om als man door het leven te gaan. Zes jaar leefde ze zo. Inmiddels is ze alweer negen jaar bezig met het tegenovergestelde traject — detransitie — en vertelde ze onlangs aan Fox News wat haar in die eerste fase nooit werd verteld: dat spijt een reëel scenario was.

Eenrichtingsverkeer in de spreekkamer

Gillespie beschrijft hoe de gesprekken met haar behandelaars structureel positief gekleurd waren. Transitie werd gepresenteerd als de oplossing voor haar ongemak, als een stap die opluchting en zelfacceptatie zou brengen. Over de mogelijkheid dat ze er ooit spijt van zou krijgen, over de onomkeerbaarheid van bepaalde ingrepen, of over wat er zou gebeuren als de gendertwijfel na de transitie terugkeerde, werd volgens haar niet of nauwelijks gesproken. Ze zegt achteraf te wensen dat artsen haar hadden voorgehouden wat transitioneren werkelijk met haar leven en emotionele welzijn zou doen — in plaats van alleen het beste-geval-scenario te schetsen.

Terug bij dezelfde artsen, zonder antwoorden

Het meest onthullende moment in haar verhaal speelt zich niet af tijdens de transitie, maar erna. Toen Gillespie besloot te detransitioneren en terugging naar de artsen die haar oorspronkelijk hadden begeleid, kreeg ze te horen dat die artsen nog nooit een patiënt hadden bijgestaan die na testosteron en operaties weer terug wilde naar het geboortegeslacht. Met andere woorden: de kliniek had wel een protocol klaarliggen om iemand een transitie in te loodsen, maar geen enkel protocol, geen enkele ervaring en kennelijk ook geen verwachting dat iemand de andere kant op zou willen. Dat gebrek aan een uitgestippeld pad voor detransitie liet Gillespie grotendeels op zichzelf aangewezen achter, op het moment dat ze juist het kwetsbaarst was.

Van detransitie naar bediening

Gillespie heeft inmiddels een eigen platform opgericht, Renewed & Transformed, waarin ze vanuit christelijk perspectief spreekt over geloof, seksualiteit en identiteit. Haar verhaal sluit aan bij een groeiend aantal publieke getuigenissen van detransitioners die niet zozeer hun aanvankelijke keuze voor transitie betreuren als wel de manier waarop die keuze tot stand kwam: zonder een eerlijk gesprek over de kans dat het spijt zou opleveren, en zonder een vangnet voor het geval dat gebeurde. Voor critici van het huidige zorgmodel is dat precies het punt — informed consent veronderstelt dat een patiënt vooraf de volledige range aan mogelijke uitkomsten kent, niet alleen de gunstigste.