Een waakhond die moet toezien op de kwaliteit en veiligheid van de Australische zorg wordt voorgezeten door iemand die tegelijk aan het hoofd staat van de raad van bestuur van precies het ziekenhuis waarvan de genderkliniek al jaren in de kritiek staat. Die opmerkelijke dubbele rol is het onderwerp van een recent stuk van journalist Bernard Lane op Gender Clinic News, en roept de vraag op hoe onafhankelijk het Australische toezicht op genderzorg voor minderjarigen eigenlijk nog is.

Twee petten, één persoon

Professor Christine Kilpatrick is sinds 2024 voorzitter van de Australian Commission on Safety and Quality in Health Care, de nationale instantie die moet bewaken of zorginstellingen aan kwaliteits- en veiligheidsnormen voldoen. Sinds 1 juli 2025 is zij daarnaast voorzitter van de raad van bestuur van het Royal Children's Hospital (RCH) in Melbourne. Diezelfde Kilpatrick was van 2008 tot 2017 al directeur van dat ziekenhuis — de periode waarin de genderkliniek van het RCH een explosieve groei doormaakte: van 18 verwijzingen in 2012 naar 253 in 2017. Wie toezicht houdt op zichzelf, zo luidt de kritiek, houdt in de praktijk vaak geen toezicht.

Richtlijnen met een zwakke basis

De RCH-behandelrichtlijn uit 2018, geschreven onder leiding van voormalig hoofd van de genderkliniek Michelle Telfer, kreeg in internationale beoordelingen bijzonder lage cijfers: een score van 19 op 100 voor methodologische zorgvuldigheid en slechts 14 op 100 voor redactionele onafhankelijkheid. Toch vormt die richtlijn nog altijd de facto de leidraad voor genderzorg aan minderjarigen in grote delen van Australië. Rechter Andrew Strum plaatste in de veelbesproken zaak Re Devin in 2025 kritische kanttekeningen bij de manier waarop het RCH omgaat met informed consent en bij het bestuurlijke toezicht op de kliniek. Het onderzoek naar de kinder-genderkliniek in Cairns bracht bovendien governance-tekortkomingen aan het licht die opvallend veel lijken op wat er bij het RCH speelt.

Een waakhond die niet blaft

Ondanks die stapeling van signalen erkende de Australian Commission on Safety and Quality in Health Care zelf dat zij "geen werk heeft verricht" om de behandeling van genderdysforie bij jongeren te beoordelen — dit terwijl toezicht op precies dat soort zorg tot haar taak behoort. Lane's artikel legt daarmee een structureel probleem bloot dat verder gaat dan één bestuurder: zolang wie moet controleren en wie gecontroleerd wordt zo nauw met elkaar verweven zijn, blijft onafhankelijke toetsing van de Australische genderzorg voor minderjarigen een wassen neus.