Australasian Psychiatry: kritiek op gender-affirming care en een reactie die het opinie noemt

24 september 2026

In 2025 publiceerde Australasian Psychiatry, het tijdschrift van het Royal Australian and New Zealand College of Psychiatrists, een sectie "Gender Medicine" met vier artikelen die kritisch zijn over gender-affirming care (GAC) bij minderjarigen. Eén ervan, van Alison Clayton, Andrew James Amos, Jillian Spencer en Patrick Clarke, heette "Implications of the Cass Review for health policy governing gender medicine for Australian minors" (bron).

In april 2026 verscheen in hetzelfde tijdschrift een brief aan de redactie van Cláudia C. Gonçalves, Marko Milicevic en Alison R. Yung, getiteld "A critical response to recent publications on gender affirming care". Dit artikel zet de twee teksten naast elkaar.

Wat Clayton en collega's schreven

Clayton en collega's stellen dat de bevindingen en aanbevelingen van de Cass Review "duidelijk van toepassing" zijn op het Australische gezondheidsbeleid (vertaald). Zij schrijven dat systematische reviews het er grotendeels over eens zijn dat betrouwbaar bewijs ontbreekt voor de voordelen van puberteitsremmers en kruishormonen voor de geestelijke gezondheid en kwaliteit van leven van jongeren met genderdysforie. Ook schrijven zij dat de systematische review van 23 richtlijnen, die voor de Cass Review werd uitgevoerd, de Australische richtlijnen tekortkomingen in methodologische zorgvuldigheid en redactionele onafhankelijkheid toeschreef en ze niet aanbeval voor gebruik in de praktijk. De Wereldgezondheidsorganisatie noemde het bewijs voor medische interventies tijdens de ontwikkelingsjaren volgens hen "beperkt en wisselend" (vertaald) (bron).

Als maatregel bepleiten de auteurs een onafhankelijk onderzoek naar de Australische genderklinieken voor jongeren, en dat puberteitsremmers voor genderdysforie alleen worden voorgeschreven binnen klinische trials die door een ethische commissie zijn goedgekeurd. Zij willen ook onderzoek naar de rol van politieke drukgroepen en medische autoriteiten, onder wie de medische colleges. Het zijn aanbevelingen van de auteurs zelf, niet van de Cass Review (bron).

Het weerwoord: opinie en geen bewijs

Gonçalves, Milicevic en Yung schrijven dat de vier artikelen allemaal GAC bekritiseren en dat zij bezwaar maken tegen het gelijkstellen van opiniestukken met op bewijs gebaseerde standpunten. Zij stellen dat de literatuurlijsten van de auteurs niet-peer-reviewde blogberichten en opiniestukken bevatten en dat cijfers selectief worden aangehaald. Over de Cass Review schrijven zij dat die "sterk bekritiseerd" wordt omdat zij gegevens verkeerd zou gebruiken en conclusies op speculatie zou baseren (vertaald). Verder stellen zij dat de moeilijkheden bij gerandomiseerde trials uitgebreid zijn beschreven, onder meer rond naleving en dwang, en dat zij vinden dat goed opgezette observationele en kwalitatieve studies kunnen volstaan. Ook verwijten zij de auteurs de deskundigheid van clinici en ervaringsdeskundigen in twijfel te trekken (bron).

De brief bevat zelf geen nieuw onderzoek. Voor de voordelen verwijzen de auteurs naar bestaande reviews die volgens hen minder suïcidale gedachten, angst en depressie en meer tevredenheid met het lichaamsbeeld en meer kwaliteit van leven laten zien (bron). Dat de Cass Review en haar onderliggende reviews het bewijs voor puberteitsremmers laag van kwaliteit noemen, staat los daarvan: de systematische review voor de Cass Review concludeerde dat onderzoek van hoge kwaliteit ontbreekt en dat over het effect van puberteitsremmers op genderdysforie en geestelijke gezondheid geen conclusies te trekken zijn (bron).

Belangen van de auteurs

In de belangenverklaring van het artikel van Clayton en collega's staat dat Clayton, Spencer en Clarke verbonden zijn aan de Society for Evidence-Based Gender Medicine (SEGM), dat Clarke en Spencer ook verbonden zijn aan Genspect (Clarke als lid van het adviescomité) en dat Amos adjunct-hoofdredacteur van het tijdschrift is. De auteurs zelf melden dat zij hiervoor geen financiële steun ontvingen (bron). Dat is relevant voor wie de uitwisseling beoordeelt: beide kanten van deze discussie hebben een uitgesproken standpunt.

Wat dit laat zien

De uitwisseling laat zien dat de bewijsbasis van GAC bij minderjarigen ook binnen een psychiatrisch vaktijdschrift ter discussie staat, en dat de reactie daarop vooral gaat over de methode en de bronnen van de critici. Een inhoudelijk antwoord op de vraag of het bewijs sterk genoeg is, vraagt dat beide teksten naast de onderliggende reviews worden gelegd. Een overzicht van hoe verschillende landen hun beleid hebben herzien staat op puberteitsremmers.nl.

Bronnen

• Alison Clayton, Andrew James Amos, Jillian Spencer, Patrick Clarke, "Implications of the Cass Review for health policy governing gender medicine for Australian minors", Australasian Psychiatry 33(1), 2025, pp. 89-95. Volledige tekst op PMC.
• Cláudia C. Gonçalves, Marko Milicevic, Alison R. Yung, "A critical response to recent publications on gender affirming care", Australasian Psychiatry 34(2), april 2026, pp. 202-203. Volledige tekst op PMC.

Bram Kortekaas

Redactie